Waarom zijn we gestart met onze hulpactie?

Lydie is al haar hele leven gefascineerd door Egypte. Haar vader die havenarbeider was kocht voor zijn dochtertje van tien papyrus via matrozen die vanuit Alexandrië in Antwerpen aanmeerden. De belangstelling voor het Oude Egypte is er altijd gebleven en ze groeide nog na haar eerste grote reis naar het land van Toetanchamon, Hatsjepsoet, Ramses II en Co in maart van 2003. Samen met (schoon)zus An en vriend Kris maakte Lydie een Nijlcruise om nadien nog een week uit te gaan blazen aan de Rode Zee. Tijdens één van de laatste daguitstappen naar het eiland Mahmaya, op 45 kilometer van de kustbadplaats Hurghada, midden in de zee liep het behoorlijk mis. In de late namiddag kwam Lydie in het oog van een zware zandstorm (te)recht waardoor de pendelboot kapseisde. Het Belgische trio moest noodgedwongen, samen met een vijftigtal mensen van verschillende nationaliteiten (Fransen, Nederlanders, Duitsers, Engelsen) de nacht doorbrengen onder de blote hemel op het onbewoonde eiland. 'De solidariteit onder de mensen was enorm en dat terwijl een paar duizend kilometer verder in Irak oorlog woedde', aldus Lydie. ’s Ochtendsvroeg werden alle gestrande reizigers geëvacueerd en zat hun hachelijke avontuur er eindelijk op. Terug in het hotel The Three Corners ontfermde de Belgische familie Lambrecht zich meteen over An, Lydie en Kris en een stevige maaltijd en platte rust deden de rest. Wijlen Frans Lambrecht kon niet geloven dat de boot was uit gevaren terwijl de storm was aangekondigd. Zelfs de luchthaven van Hurghada was gesloten! 'Ondertussen kunnen we met ons avontuur al lang lachen maar op het ogenblik zelf was het toch even schrikken, verklapt Lydie. We hadden het geluk dat de plaatselijke bevolking echt alles heeft gedaan om het voor ons zo comfortabel mogelijk te maken. En dit terwijl ze zelf zo goed als niks hebben. Wij beloofden die nacht aan elkaar om iets terug te doen!'

In oktober van 2003 vertrokken Lydie, An en Kris opnieuw naar Egypte. Met drie reiskoffers schoolmateriaal, kinderkleding, -schoenen en zeep. Samen met Susanne Lambrecht brachten ze een bezoek aan een weeshuis in Luxor. 'We werden er met open armen ontvangen door een twintigtal kindjes tussen 0 en 10 jaar en kregen een rondleiding. Op de terugrit naar El Gouna beslisten wij om het op te nemen voor arme, verstoten en dakloze kinderen in Egypte. Op dat ogenblik, in hartje Luxor, zag www.liveisbeautiful.be dus het levenslicht.' An kwam later die week met het fantastische idee om te vragen aan touroperator Neckermann of we lege reiskoffers in de Antwerpse vakantiewinkels mochten neerzetten waar iedereen spulletjes in kon deponeren. Wisten wij toen veel wat onze jonge hulpactie in België allemaal teweeg ging brengen?

In géén tijd waren tien reiskoffers vol en vloog Thomas Cook Airlines alles naar Luxor in Egypte.

We kwamen in de krant en werden uitgenodigd bij Radio 2. Onze telefoon stond - toch wel een beetje tot onze verbazing - roodgloeiend! Met als gevolg dat een familiebedrijf uit Boom dat ermee stopte, liefst één ton schoolmateriaal schonk.

De toenmalige hitzender Donna en Ketnet ons hielpen aan voetbalschoenen en United Brands, K Lierse SK, Racing Hoboken en kvc Westerlo gaven ons prachtige voetbaloutfits.

In Egypte konden we rekenen op een aantal Belgen en Egyptenaren om er nauwlettend op toe te zien dat alle hulpgoederen bij de juiste mensen terechtkwamen. 'Het is uitermate belangrijk voor onze organisatie dat we aan alle mensen, die ons project steunen, de garantie kunnen bieden dat de hulp zonder fout terechtkomt! Vandaar dat mensen die ons geldelijk (willen) steunen het bedrag altijd moeten overschrijven en we samen bespreken waarvoor we de som gaan gebruiken. Op die manier kochten Vlamingen al ventilatoren voor een school, betaalden wij de keeloperatie van het vierjarige jongetje Arafat en brachten voedselpakketten naar kansarme gezinnen. Ondertussen verscheen van Kris' pen het (foto)dagboek SOLIDARItijd - dat zelfs in Luxor te koop is (Aboudi Bookshop vlakbij Luxor Tempel) - en adopteerde www.liveisbeautiful.be symbolisch El Ababda.

En toen hoorde de stad Luxor de eerste keer van ons bestaan en werden we ontvangen door gouverneur Dr. Samir Farag.

‘De stad zocht een brandweervoertuig en we besloten om op zoek te gaan, glimlacht Lydie. We vonden een wagen en met de hulp van Camille Paulus, de toenmalige gouverneur van Antwerpen en Karel De Gucht werd het voertuig op een vrachtschip met bestemming Alexandrië gezet. Het vrijwillig brandweerkorps van Hemiksem en Depannage Daelemans zorgden voor de logistieke support.’

In 2006 was onze hulpactie aanwezig toen de Youth Association El-Tod haar eerste klaslokaal opende in een gebouw dat ze helemaal opknapten. Kinderen krijgen hier sindsdien, meermaals per week, “gratis” bijles van vrijwilligers.

Lydie en Kris ontmoetten Ahmed Hassan. De balgoochelaar die op dat ogenblik bij RSC Anderlecht speelde, nodigde ons uit om kennis te maken en was onder de indruk. Hij schonk de hulpactie een aantal gesigneerde shirts en ballen van Sporza.

Gezien het enorme succes van de bijlessen werd beslist om een tweede klaslokaal te maken in de tuin. In de voormiddag wordt de school nu ook gebruikt voor baby- en kleuteropvang.

En de kinderen krijgen de kans om te knutselen…

De voorbije jaren bleef het aantal kinderen steeds groeien en dat kon het huidige gebouw niet langer aan. Er werd beslist om hulp te zoeken voor de realisatie van een nieuwbouw. De naam Rababah, die verwijst naar de gevoelige snaar van een populair Egyptisch strijkinstrument, was snel gevonden. Net zoals het stuk grond trouwens. Dat werd geschonken door de gouverneur, Dr. Samir Farag. Vijf laatstejaarsstudenten architectuur van de Antwerpse hogeschool Artesis waren in 2008 een week te gast op de site en ontwierpen een bijzonder prachtig plan voor het ‘gemeenschapshuis’ Rababah.

In 2009 werd er gestart met de bouw en tot dusver verloopt alles volgens plan.

Wie had dat ooit gedacht ? Als jonge tiener was Lydie vooral bezig met het adembenemende verleden van Egypte. Vandaag werkt ze, als vrouw die met beide voeten stevig in het leven staat, samen met haar man Kris en vele vrijwilligers, aan de toekomst van dit betoverende land.

tekst : Hans Kleinood